Plasproblemen

Overactieve blaas

Een overactieve blaas is naast stress-incontinentie één van de meest voorkomende oorzaken van urine-incontinentie (ongewild verlies van urine). De verschijnselen variëren van sterke aandrang, vaak naar het toilet moeten - ook ’s nachts - tot plotseling ongewenst urineverlies. Meer dan een half miljoen Nederlanders boven de 18 jaar heeft hier last van, maar ruim de helft doet er niets aan. Toch is er tegenwoordig veel aan te doen.

Onderzoek
Het achterhalen van de oorzaak van een overactieve blaas kan moeilijk zijn; de aansturing van de blaas zit nogal ingewikkeld in elkaar. De samentrekkingen van de blaas worden geregeld vanuit de hersenen. Die sturen de prikkelingen naar de blaas waardoor deze samentrekt of ontspant. Hierbij gaat soms iets fout.  Waarom is lang niet altijd duidelijk. Soms is er een beschadiging van de zenuwen die met de blaas te maken hebben.

De diagnose overactieve blaas wordt gesteld naar aanleiding van uw klachten en het lichamelijk onderzoek. Hiernaast kan aanvullend onderzoek worden verricht waarbij de functie van de blaas en het sluitingsmechanisme (urodynamisch onderzoek) onderzocht wordt. Ook is het mogelijk de blaas te bekijken met speciaal instrumentarium (cystoscopie). Vaak zult u verzocht worden een dagboek (mictielijst) bij te houden, waarin beschreven wordt wanneer u plast en onder welke omstandigheden u urine verliest.

Behandeling
Met medicijnen kan de blaas weer 'rustig' worden.  Deze medicijnen beïnvloeden de prikkels die naar de blaasspier worden gestuurd.  Daardoor worden de samentrekkingen van de blaasspier beter geregeld.  De sterke aandrang om te plassen vermindert. De patiënt hoeft minder vaak naar de wc en het aantal malen dat men ongewenst urine verliest neemt ook af. Daarnaast kan blaastraining en training van de bekkenbodemspieren helpen om de plas beter op te houden

Vind antwoorden op al uw vragen op www.overactieveblaas.nl